ಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಸೌರಭ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಚಿಕಾಗೋ ಸಂದೇಶ ಇಂದಿಗೇಕೆ ಪ್ರಸ್ತುತ? ಇಲ್ಲಿದೆ ನೋಡಿ ಮಾಹಿತಿ

ಅಮೆರಿಕದ ಸಹೋದರಿಯರೇ ಮತ್ತು ಸಹೋದರರೇ” 11, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್, 1893, ಚಿಕಾಗೋ. ವಿಶ್ವ ಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ 30 ವರ್ಷದ ಕೇಸರಿ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ ಯುವ ಸನ್ಯಾಸಿ ವೇದಿಕೆ ಏರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮೊದಲ ಐದು ಪದಗಳು ಇಡೀ ಸಭೆಯನ್ನು ಎರಡು ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಚಪ್ಪಾಳೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಸುತ್ತವೆ. ಆ ಐದು ಪದಗಳು ಕೇವಲ ಸಂಬೋಧನೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ತತ್ತ್ವವೇ ಭ್ರಾತೃತ್ವ.

ಆ ದಿನ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು “ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳೂ ಒಂದೇ ಸತ್ಯದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೊಳೆಗಳು” ಎಂದು. 133 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಇಂದು 2026ರಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷದ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮತ್ತೆ ಆ ಚಿಕಾಗೋದ ಸೌರಭವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬಂದಿದೆ.

ಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಸೌರಭ ಎಂದರೆ ಏನು?ಅದು ಅಗರಬತ್ತಿಯ ಘಮವಲ್ಲ. ಅದು ಮನಸ್ಸಿನ ಸಂಸ್ಕಾರ. ನನ್ನ ಮನೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಬೇಕಾದರೆ, ನೆರೆಮನೆಯೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಿದೆ.

ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣದ ಕಾವೇರಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ಇದು ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ. ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಚರ್ಚ್ ಗಂಟೆ, ಸಂಜೆ ಮಸೀದಿಯ ಅಜಾನ್ ಒಂದೇ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಹಬಾಳ್ವೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಸಹಭಾವ. ಈ ಸಹಭಾವವೇ ಭಾರತವಾಗಿದೆ.

ಭ್ರಾತೃತ್ವ ಎಂದರೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯಲ್ಲ, ಸ್ವೀಕಾರವಾಗಿದ್ದು,ವಿವೇಕಾನಂದರು ಚಿಕಾಗೋದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಹೇಳಿದರು. “ನಾವು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕಿಲ್ಲ, ನಾವು ಸ್ವೀಕಾರವನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಎಂದರೆ ನೀನು ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದರ್ಥ. ಸ್ವೀಕಾರ ಎಂದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ, ನಾನು ನನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು.”

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನು ಕಲಿಸುತ್ತೇವೆ? “ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೋ” ಎಂದು. ಬದಲು “ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸು” ಎಂದು ಕಲಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮಗನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ರಾಗಿ ಮುದ್ದೆ ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವೋ, ನೆರೆಮನೆಯವನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪುಟ್ಟು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ. ಎರಡೂ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸುತ್ತವೆ. ಧರ್ಮಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ.

ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮತ್ತೊಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ಸಂದೇಶವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು.“ನಾನು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ಒಂದು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನು, ಅದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸ್ವೀಕಾರ ಎರಡನ್ನೂ ಕಲಿಸಿದೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬುತ್ತೇವೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.”

ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಂದೇಶಗಳು ಮನೆ ಮನೆಗೆ ತುಂಬಿರಲಿ, ಚಿಕಾಗೋದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳಿದ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳು ಇಂದು ಪ್ರತಿ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಬೇಕು. ಎದ್ದೇಳಿ, ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳಿ, ಗುರಿ ಮುಟ್ಟುವವರೆಗೆ ನಿಲ್ಲದಿರಿ.”ಇದು ಕೇವಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ಭ್ರಾತೃತ್ವಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯ. ದ್ವೇಷದ ವಿರುದ್ಧ ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟ ನಿಲ್ಲಬಾರದು.

ನೀನು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ದ್ವೇಷಿಸಿದರೆ, ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನೇ ದ್ವೇಷಿಸಿದಂತೆ.” ನೆರೆಮನೆಯನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದು ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಧರ್ಮ ಎಂದರೆ ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಅಂಧಶ್ರದ್ಧೆ.” ವಾಟ್ಸಪ್ ನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಯಾವುದೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ದ್ವೇಷದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತರ್ಕದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ.

“ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”ಎಲ್ಲಾ ನದಿಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಮುದ್ರ ಸೇರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳೂ ಒಂದೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿವೆ.ಮನೆ ಮನೆಗೆ ಸೌರಭ ತಲುಪಿಸುವ ಐದು ಮಾರ್ಗಗಳು ಭ್ರಾತೃತ್ವವನ್ನು ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಯಿಂದ ತರಲು ಆಗದು. ಪೊಲೀಸರಿಂದ ಕಾಪಾಡಲು ಆಗದು. ಅದು ಮನೆಯ ಒಲೆಯಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಬೇಕು.

ಮೊದಲನೆಯದು ಗ್ರಂಥಾಲಯ ನೀತಿ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪುಸ್ತಕದ ಕಪಾಟು ಇರಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಧರ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಗೀತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಕುರಾನ್ ನ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಆಯತ್ ನ ಅನುವಾದ, ಬೈಬಲ್ ನ ಪ್ರೇಮದ ಸಂದೇಶ, ಗುರುನಾನಕರ ಒಂದು ಶಬ್ದ, ಬಸವಣ್ಣನ ಒಂದು ವಚನ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಭ್ರಾತೃತ್ವವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ “ಅಪ್ಪಾ, ದೊಡ್ಡ ದೇವರು ಯಾರು?” ಎಂದಾಗ “ದೇವರು ಒಬ್ಬನೇ ಮಗು, ನಾವು ಕರೆಯುವ ಹೆಸರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು.

ಎರಡನೆಯದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಉಪವಾಸ ಇಂದು ಭ್ರಾತೃತ್ವವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿರುವುದು ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ವೈರಿಯಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಮಾಡಿದ ವಿಷದ ಸಂದೇಶ. ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಕುಟುಂಬಗಳು ಒಂದು ನಿಯಮ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು “ನಾವು ದ್ವೇಷವನ್ನು ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.” ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಮೊಬೈಲ್ ಗಳನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು, ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಧರ್ಮದ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆಗಿನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ “ನೆನಪಿನ ಸಂಜೆ” ಮಾಡಬೇಕು.

ಮೂರನೆಯದು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಐಕ್ಯತೆ ಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗದ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೂಲಕ. ಮಂಡ್ಯದ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ರಾಗಿ ಮುದ್ದೆ, ಬಸ್ಸಾರು, ಮಂಗಳೂರು ಬನ್ ಜೊತೆ ಘೀ ರೈಸ್ ಬೆರೆಯುತ್ತದೆ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ “ಸೌಹಾರ್ದದ ಅಡುಗೆ” ಒಮ್ಮೆ ನೆರೆಮನೆಯ ಸಹೋದರಿಯಿಂದ ಬಿರಿಯಾನಿ ಕಲಿಯುವುದು, ಒಮ್ಮೆ ಅವರಿಗೆ ಕುಡುಬು ಮಾಡಿಕೊಡುವುದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಜಾತಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು. ಸೂಫಿ ಸಂತರು ಇದನ್ನು “ಲಂಗರ್” ಎಂದರು, ವಿವೇಕಾನಂದರು “ದರಿದ್ರ ನಾರಾಯಣ ಸೇವೆ” ಎಂದರು.

ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಮನೆದೇವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು.
ಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಸೌರಭಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯವೆಂದರೆ ಭಾರತ ಸಂವಿಧಾನದ ಪೀಠಿಕೆ “WE, THE PEOPLE OF INDIA… FRATERNITY”. ದೇವರ ಫೋಟೋದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸಂವಿಧಾನದ ಪೀಠಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಕಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಚಿಕಾಗೋದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ “Universal Acceptance” ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ “Fraternity” ಆಗಿ ಕಾನೂನಾಗಿದೆ. ಸಂವಿಧಾನ ಓದುವುದು ವಕೀಲರ ಕೆಲಸವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿ ಪ್ರಜೆಯ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕರ್ತವ್ಯ.

ಐದನೆಯದು ನೆರೆಮನೆಯೊಂದಿಗಿನ ಮೌನ ಒಪ್ಪಂದವಾಗಿದ್ದು, ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದಾಗ ನೀರು ಹಾಕಲು ಬರುವವನು ನನ್ನ ನೆರೆಮನೆಯವನು, ನನ್ನ ಜಾತಿಯವನಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೋವಿದ್ದಾಗ ಮೊದಲು ಓಡಿ ಬರುವವನು ನನ್ನ ಬೀದಿಯವನು, ನನ್ನ ಧರ್ಮದವನಲ್ಲ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಬೇಕು. ನಿಮ್ಮ ಮಗನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಕೇಕ್ ಅನ್ನು ಹಿಂದೂ, ಮುಸ್ಲಿಂ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದಾಗ, ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಭ್ರಾತೃತ್ವ ಅಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು-ಭ್ರಾತೃತ್ವದ ಸೌರಭವನ್ನು ಮನೆ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ದೊಡ್ಡ ಸಮ್ಮೇಳನ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಸಣ್ಣ ಆಯ್ಕೆಗಳಲ್ಲಿದೆ. ವಾಟ್ಸಪ್ ನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷ ಬಂದಾಗ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡುವ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ, ನೆರೆಮನೆಯ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ “ನಮ್ಮ ಹಬ್ಬ” ಎಂದು ಹೋಗುವ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ “ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮವರು” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ.

ಚಿಕಾಗೋದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಭಾಷಣ ಮುಗಿಸಿದಾಗ ಒಬ್ಬ ಅಮೆರಿಕನ್ ಮಹಿಳೆ ಕೇಳಿದಳಂತೆ “ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ನಿಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರಾ?” ವಿವೇಕಾನಂದರು ನಸುನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರಂತೆ “ನನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನನ್ನಂತಹವರ ಮಾತು ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರ ಬದುಕೇ ಹಾಗಿದೆ.ಹೌದು, ಭಾರತದ ಬದುಕೇ ಭ್ರಾತೃತ್ವ. ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಷ್ಟೇ. ಮನೆ ಒಂದು ದೇವಾಲಯವಾದರೆ, ಬೀದಿ ಒಂದು ಭಾರತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಕನಸು, ಅದೇ ಚಿಕಾಗೋದ ನಿಜವಾದ ಸಂದೇಶವಾಗಿದೆ.ನೀನೇ ನಿನ್ನ ಭಾಗ್ಯದ ನಿರ್ಮಾತೃ. ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಇರುವ ದೈವತ್ವವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸು. ಭ್ರಾತೃತ್ವವೇ ಅದರ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ.” ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಎಂದು
ಕೆ. ಎಸ್. ಜಯಶಂಕರ್ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.